خانه موسیقی نهم مهر ماه  1378 اعلام موجودیت کرد و بعد از نزدیک به یک سال در 16مرداد ماه 1379 به عنوان موسسه‌ای فرهنگی وهنری به  ثبت رسمی رسید. این نهاد با مجوز رسمی وزارت ارشاد فعالیت خود را آغاز کرده ‌است.  

هیئت موسس این نهاد موسیقایی که تا کنون بیش از 8 هزار نفر عضو دارد، عبارت بودند از علی تجویدی ، حسین دهلوی ، مصطفی کمال پورتراب ، فرهاد فخرالدینی، حسن ریاحی، محمد سریر، مجید کیانی ،احمد پژمان، کریم صالح عظیمی، فریدون ناصری ،حسین علیزاده، محمد رضا درویشی ، داریوش پیرنیاکان، داود گنجه‌ای ، کامبیز روشن‌روان، محمد سعید شریفیان ، حمید رضا اردلان ، آذین موحد ، سید نورالدین رضوی سروستانی. که از این میان ناصری، تجویدی، رضوی سروستانی، به دیار باقی شتافتند. 

^{دنباله متن را در بخش ادامه مطلب بخوانید}

^{یکشنبه 20 بهمن 1387}  

"دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی فایده کردند،یکی آنکه اندوخت و نخورد و دیگر آنکه آموخت و نکرد."  

علم چندانکه بیشتر خوانی              

چون عمل در تو نیست نادانی   

نه محقق بود نه دانشمند            

چارپایی برو کتابی چند 

آن تهی مغز را چه علم و خبر            

که برو هیزم است یا دفتر  

^{باب هشتم، گلستان سعدی - در آداب صحبت} 

  مجید کیانی گرچه به نوازندگی سنتور شهره است اما او سالیانی ‌است که هم به پژوهش در موسیقی ایرانی می‌پردازد و هم به تدریس ردیف موسیقی ایران.  

اما این کار پژوهشی از کجا آغاز شد؟ کیانی دراین باره می‌گوید: سال‌ها قبل در مقالات 

مختلف که در باره موسیقی ایرانی نوشته می‌شد، ‌دیدم که موسیقی ایرانی را غمگین توصیف می‌کنند. به همین دلیل هم نتیجه می‌گرفتند که این موسیقی برای جوانان مناسب نیست و باید آن را کنار گذاشت. من هم که سال‌ها این موسیقی را کار می‌کردم لازم دیدم که مسئله غم در موسیقی ایرانی را بررسی کنم. از این‌رو به سراغ غم ‌انگیز‌ترین حادثه تاریخی که برای ما ایرانیان اهمیت بسیار دارد، رفتم. 

وقتی موسیقی و نغمه‌های مربوط به مراسم ماه ‌محرم را بررسی ‌کردم، متوجه شدم که آن نغمات چیزی جدا از موسیقی ردیف دستگاهی ایران نیستند و غم منفی هم در آن وجود ندارد، بلکه بیشتر آنها سرور و حماسه عاشقانه هستند. به بیان روشن‌تر اصول موسیقی ردیف‌ دستگاهی ما مثل وزن، فواصل، گردش نغمات، تزئین‌ها و شدت ‌نواخت نغمات در این دو با هم مطابقت دارند. 

به‌نظر کیانی کسانی که معتقد هستند موسیقی ایرانی غمگین است، حرف درستی می‌زنند اما یک نکته مهم در این بین نادیده گرفته شده و آن به تعریفی که می‌توان از واژه غم ارائه کرد، مربوط می‌شود. به اعتقاد وی، غم می‌تواند به دو صورت برای انسان به‌وجود بیاید؛ یکی غم منفی و کاذب است، که اصلاً خوب نیست. او تاثیر این نوع غم منفی را در موسیقی به‌ طور مشخص در یک برنامه پژوهشی دیگر هم تشریح کرده‌است. آن برنامه «بررسی سه شیوه هنر تکنوازی در موسیقی ایرانی» نام دارد که سال ها قبل منتشر و چندین بار هم به‌صورت کنسرت‌ پژوهشی ارائه شده است. 

غم منفی انسان را به تخدیر و خمودگی می‌کشاند؛ همان طور که شادی کاذب و سطحی هم؛ یعنی نوعی از شادی که درونی و عمیق نیست و صرفاً در حد یک احساس سطحی و ظاهری در انسان به‌وجود می‌آید، اما نوع دیگری از غم هست که اصلاً این حالت‌های ‌تخدیری و کاذب را ندارد بلکه برعکس تامل‌ برانگیز و سازنده است. به همین ترتیب نوع دیگری از شادی به ‌صورت شادی درونی و عمیق وجود دارد. غم و شادی می‌توانند کاملاً درونی، عمیق و سازنده و پر از سرور و معنا باشند. نغمه‌های به‌ کار رفته در مراسم ماه محرم هم می‌توانند تابعی از غم سازنده و با شکوه حماسی باشند.  

البته در انواع تحریف شده، نگرش سطحی اجرا‌ کنندگان به موضوع سبب شده است که آن شکوه حماسی دیگر در آثارشان نمود پیدا نکند. از طرفی برای انسان‌هایی که نگاه عمیق‌تری به این مسائل مهم دارند، غم و شادی با هم تفاوتی ندارد. غم برای آنها مساوی با شادی و شادی مساوی با غم است. همانگونه که می‌گوید:  

«غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد/ ساقیا باده بده شادی آن کین غم از اوست.»