نقش معینی کرمانشاهی در تاریخ موسیقی ما انکارناپذیر بوده است. بسیاری از ترانه­های معروف تاریخ موسیقی ما حاصل هنرنمایی اوست. «چون درای کاروان، میدهد ندا زمان، بانگ عمر ما، میرسد زگوش» یا ترانه «این همه آشفته حالی، این همه نازک خیالی، ای بدوش افکنده گیسو از تو دارم»، «امید جانم ز سفر باز آمد»، یا «بهار من گذشته شاید»، «آمد آمد با دلجویی، گفتا با من تنها منشین»، «در این حال مستی صفا کرده­ام، تو را ای خدا من صدا کرده­ام»، «من مست و مدهوشم، شبگرد قدح نوشم، از طایفه بیخبرانم»، «من شمعم شمع شبانه»، «کجا سفر رفتی»، «عشوه از حد میبرد چشم تو ای سرچشمه عشق و جوانی»، «جای آن دارد که چندی همره صحرا بمیریم» و... کرمانشاهی روایتگر و تصویرگر فضای یک ملودی است. برخی مواقع ترانه­های وی چنان می­درخشد که خود آهنگ فراموش می­شود. ترانه­سرایی برای او بسیار راحت بوده؛ تا جایی که پس از شنیدن آهنگ، همان‌جا، به‌طور بداهه ترانه را می‌ساخت و کار را تمام می‌کرد. نمی‌دانم چقدر در فضای خواننده­پروری موسیقی ما، حرف­ها و گفته­های کسی چون کرمانشاهی خریدار دارد...