^{دوشنبه 31 فروردین 1388}  

 دیشب، شب عاشقان بیدل بود!

جای همه ی شما خالی...

گروه دوازده ی نفره ی کامکارها در تالار حافظ شیراز دیشب هنرنمایی کردند و یکی پس از دیگری خوش درخشیدند.

نخست اینکه افتخار میکنم از اینکه افتخار آشنایی با هانا کامکار را از مدتی پیش داشتم و برایم بسیار خوشحال کننده که وی را برای اولین بار از نزدیک میبینم.

جای همه ی شما خالی...  

بخش I کنسرت کامکارها با "مقدمه سازی تند باد" از ساخته های اروان کامکار آغاز شد و با "بیابان بی کران" ارسالان کامکار یا شعری از مولانا دنباله پیدا کرد و چه زیبا بود زمانی که اردوان به "تک نوازی سنتور" پرداخت، گویی که دستهایش سرعت برق داشت و نوای سنتورش آواز خوش عشق سر میداد. 

شعر نیما "خانه ام ابریست" با آهنگی از ارسلان طنین انداز شد و سپس استاد بلامنازع کمانچه، اردشیر کامکار به هنرنمایی و "تکنوازی کمانچه" پرداخت که براستی آن فضا برایم غیر قابل توصیف است و باید می بودید و خودتان با چشم خودتان می دید ید که چگونه آرشه بر سیم کمانچه می کشید و روح انسان را نوازش میداد. در دو قطعه ی بعدی "در فراق" از ساخته های مرحوم حسن کامکار و مادر از ارسلان شادی توامان با احساس شور و شوق فضای سالن را دگرگون کرد و واقعا کف زدن های مردم بی سابقه بود.   

آری، مردم شیراز آمدند و مهمان نوازی کردند و با کف زدنها و سوت کشید هاشان نشان دادند که  کامکارها، گُل کاشتید!

در بخش II کنسرت کامکارها، ترانه های شاد کُردی آغاز شد و و قطعات "هی مهرو"، "هه وای سیامال"، "ئامنه تو گوله منی"، "کابوکی شلیر"، "دل چکار" و "قاسم خان" که با دست زدن های ریتمیک هم همراه بود اجرا شد. 

جای شما خالی...

 امشب با گزارشی از برگزاری کنسرت گروه کامکارها در شیراز در خدمت شما خواهم بود. امشب من هم در جمع دوستداران موسیقی سنتی ایران در تالار حافظ خواهم بود. دوستانی که علاقه مند هستند همدیگر رو ببینیم میتوانند با تلفن 09357916230 تماس حاصل فرمایند.

^{شنبه 29 فروردین 1388} 

کُر، جایی که صدا، وزن و آهنگ می یابد 

جایی که آرامش معنا می شود 

جایی که هیجان اوج میگیرد  

جایی که عشق ناله سر میدهد و نظم تعریف می شود 

کنسرت گروه کُر صمات، به رهبری آزاده عظیمی نخستین برگ از دفتر موسیقی شیراز در سال جدید بود.  

باعث بسی افتخار است که شیراز مهد پرورش این گروه هنری است و امید داریم که در آینده نیز فعالیت های این گروه را بیشتر ببینیم. 

امشب من نیز تماشاگر اجرای گروه کُر صمات در تالار حافظ بودم و باید دست تک تک نوازندگان و خوانندگان آن را فشرد به خاطر اجراهای زیبا به ویژه قطعه والس (والز) و اپرای شبح اپرا که بسیار جالب و دلنشین بود. 

این گروه کُر که کار خود را با رهبری  آزاده عظیمی و با قطعات چهار صدایی سوپرانو، آلتو، تنور و باس ارائه کرد شب به یاد ماندنی را با همراهی نوازندگان میهمان خارجیش (ولفگانگ باسمن - آندراس فرمسی و مارتین دراله) برای تماشاگران خود به ارمغان آورد. به ویژه هنگامی پدر و فرزند دوازده ساله اش به اجرای دوئت ویلن پرداختند که معصومیت چهره ی سارا خاوند و مهربانی فرزاد خاوند به آن لحظات آنچنان زیبایی بخشید که براستی Bravo حقشان است! 

اجازه بدهید در همین فرصت از قشر صنعتی بخواهم که با هنر همکاری کنند و به آن اعتماد داشته باشد تا با پشتیبانی آنان راه سخت برپایی کنسرت در ایران اندکی هموار تر شود. 

شب خوبی بود، جای شما خالی... 

در پُُست بعدی، به گزارشی از کنسرت گروه کامکارها خواهم پرداخت. ضمنا این خبر خوش را نیز بدهم که در شیراز اینطور که معلوم شد برنامه های بسیار فراوانی چه داخلی و چه خارجی در راه است.  

به یاری خداوند