ادگار آلن پو نه تنها داستان نویسی استاد و چیره دست و شاعری شوریده و بدعت گذار،که منتقد ادبی با نفوذ و توانایی بود که در آمریکا برای نخستین بار توانایی های نقد ادبی را به شیوه ای علمی وسعت بخشید و خود از قوانین کاملاّ مشخص و طبقه بندی شده ای پیروی کرد. بر خلاف "هاثورن" و سایر نویسندگان آمریکایی که معتقد بودند هنر-یا دست کم بخشی از آن- می بایست آموزنده وادبی و یا از لحاظ اخلاقی آگاهی دهنده و عبرت آموز باشد،"پو" اعتقاد داشت که هدف هنر، به سادگی،آفرینش زیبایی است و تنها لذت بردن از زیبایی نیست، بلکه تلاش بی حدی است برای رسیدن به زیبایی یگانه ی عالم بالا.ما که از شکوه و جلال وجدآور آن عالم از پیش آگاهی یافته ایم، اکنون می کوشیم با ترکیب گوناگون اشیا و اندیشه های زمان،بخشی از آن زیبایی را به دست آوریم.بخشی که شاید تک تک عناصر آن از ابدیت مایه گرفته باشد.