به سبب درگذشت استاد دانشگاه و نوازنده چیره دست سنتور «پرویز مشکاتیان» که آفتاب زندگیش در 30 شهریور 1388 غروب کرد. 

مدیریت وبلاگ "پاورقی های من"، درگذشت استاد پرویز مشکاتیان را به اهل هنر و فرهنگمداران ارجمند تسلیت می گوید و امیدواریم که جوانان هنرمند بتوانند از مکتب ایشان پیروی کنند و موسیقی ما را زنده نگاه دارند. 

استاد مشکاتیان، اهل نیشابور است و در 24 اردی بهشت 1334 دیده به جهان گشود. وی یکی از سرمایه های موسیقی ایران زمین به شمار می رود و در مقام آهنگسازی، نوازنده بی بدیل سنتور، موسیقیدان، استاد دانشگاه و پژوهشگر نامدار ایرانی می باشد. نامش جاوید و یادش گرامی باد.  

آنقدر دلم گرفته است که درمقام چنین استادی هیچ نمی توانم بگویم. جز اینکه به سختی به زبان آورم روحش شاد. 

در همین راستا بخوانید: (مطلب 1: سرکار خانم نورانی) (مطلب 2 : جناب آقای زارعی)

_{^{پی نوشت: از آنجا که معتقدقم هنرمندان نمی میرند و یاد و خاطره شان جاودانه خواهد بود پس هرگز برای این اشخاص پس از مرگشان از افعال گذشته استفاده نخواهم کرد.}}

  همه توفیق ها و همه شکست های آدمی حاصل مستقیم اندیشه های خود اوست. در کائناتی کاملا منظم که عدم توازن به معنای نابودی تام است، مسئولیت فرد باید مطلق باشد. سستی و نیرو و پاکی و ناپاکی آدمی، به خودش متعلق است، نه به انسانی دیگر. خودش مسبب آنهاست، نه دیگری. و تنها خودش می تواند آنها را دگرگون سازد، نه یک نفر دیگر. اوضاع و شرایطش نیز از آنِ خودش است، نه از آنِ انسانی دیگر. رنج و شادمانی اش نیز از درون اوست. هرگونه بیندیشد، خود نیز همانگونه است. مادامی که همین گونه بیندیشد، همین گونه به جا خواهد ماند.

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مستنرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنانسر فرا گوش من آورد به آواز حزینعاشقی را که چنین باده شبگیر دهندبرو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیرآن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیمخنده جام می و زلف گره گیر نگار

پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دستنیم شب دوش به بالین من آمد بنشستگفت ای عاشق دیرینه من خوابت هستکافر عشق بود گر نشود باده پرستکه ندادند جز این تحفه به ما روز الستاگر از خمر بهشت است وگر باده مستای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست

^{_{پی نوشت: متن برگرفته از کتاب "تو همانی که می اندیشی"  نوشته: جیمز آلن و ترجمه: گیتی خوشدل}} 

_{^{فرم تماس با ما اصلاح شد: (اینجا کلیک کنید)}}

 حراست از چارچوب اهداف موضوعی وبلاگ از جانب مدیریت "پاورقی های من" به هیچ وجه نباید به عنوان خودسانسوری تلقی شود. این وبلاگ و بنده به عنوان نویسنده آن رسالتی داریم که آن هم دست نوشته های (فرهنگی - اجتماعی و هنری) من و همچنین دوستان مایل به همکاری می باشد که گاهاً ترجمه و موسیقی هم به آن اضافه خواهد شد؛ به همین جهت لازم می دانم تا در این مطلب که عنوان توضیحات تکمیلی را به آن داده ام نکاتی را متذکر شوم. 

1. وبلاگ "پاورقی های من" بر طبق موازین جاری اینترنت در ایران فعالیت می کند و بازدیدکنندگان آن می توانند که هرگونه کژی و تغییر رفتار غیرحرفه ای را از طریق آدرس ایمیل و فرم تماس با ما در بالای صفحه به بنده گزارش کنند تا در جهت رفع آن برآیم. 
2. وبلاگ "پاورقی های من" یک محیط کاملا شخصی است و به هیچ نهاد و دسته ای مطلقاً وابستگی نداشته و همتای دیگری ندارد. 
3. نظرات بازدیدکنندگان در خصوص هر مطلب، صرفا نظر شخصی خود آنان است و مدیریت مسئولیت محتوای آنها را پذیرا نیست. ( نظرات تنها در صورت توهین آمیز بودن و یا به کاربردن کلمات غیر اخلاقی تایید نمی شوند و یا در صورت درخواست خود نویسنده متن) 
4. مطالب این وبلاگ به هیچ عنوان جنبه سیاسی ندارد و تنها باید به آنها از دریچه اجتماع - فرهنگ و ادبیات نگریسته شود. 

با تشکر از درک شما