گاهی وقتها زبان شعر و موسیقی، کار سازتر از هفتادو هفت مقاله کارگر می افتد. مخصوصا اگر لبی پر ز حرف و دلی پر ز خون داشته باشی و یارای گفتنش نباشد. «شب گیر» شاملو کابوس خیالم شده و آرامم نمی گذارد و چه متناقض که در این حال بیت "سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی // چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی" زمزمه حنجره ام شده باشد!

اشک در چشمانم محبوس و فریاد در گلویم خفه شده اما؛ هذیون های من دردناک و فریادهای من بی صداست ولی جاودانه. اشکم به سان موجی خون بار است و خانمان سوز، تا که بنیادت براندازد و کاشانه ات را بسوزد و به خاطر تاریخ بسپارد که "من همان مرغم که پر بگشود و بست ... ره ز شب نشناخت در ظلمت نشست ... نه ش غم جان است و نه ش پروای نام ... پس سخن کوتاه باید والسلام". 

پی نوشت: سخن گفتن در پهنای اجبار سکوت، گاهی چندان ساده نمی نماید. "خاموش باش مرغک دریایی ... بگذار در سکوت بماند شب ... بگذار در سکوت بمیرد شب ... بگذار در سکوت سرآید شب". وقت گفتن هم فرا می رسد، تا سحر راهی نیست!.