بعضی وقتها نوشتن و حرف زدن از یک چیزهایی آنقدر زمان کافی و فرصت گفت و شنود کافی می خواهد که من را از گفتن خیلی از حرفها بالاجبار محروم می کند.  

به هر روی این امر از حوصله یکی دو روز حرف زدن و تبادل نظر کردن خارج است. اما همین قدر که بگویم به قول مولوی "عشق من از همه دین ها جداست" کفایت می کند تا پاسخ آن دوستانی که مرا به خاطر به کاربردن واژه اهورا مزدا مواخذه می کنند! داده باشم و باز هم به قول مولوی "هیچ ترتیبی و آدابی مجوی /// هر چه میخواد دل تنگت بگوی". امیدوارم آن کسانی که پرستش خداوند را فقط به صورت کادو پیچ شده و از ظن خود برای همگان می خواهند، به این درجه از خودشناسی و سپس خداشناسی برسند که بتوانند درک کنند که میان X و Y فرقی نیست. بلکه تفاوت در این است که شما اندکی مطالعتان کم است.  

پیشنهاد می کنم که سری به داستان "انگور" مولوی بزنید. در این داستان همه یک چیز می خواهند، فقط زبانشان تفاوت دارد. یکی عنب میخواد و دیگری انگور! - شما خدا را بهتر از من می پرستید و بهتر از من هم می شناسید. قبول! اما من عاشق همان دوختن چارق و پاتابه اش هستم و این در قلب من است و هرگز بیانش را در میان عموم به زبان نمی آورم.

در ادامه مطلب داستان "موسی و شبان" را به شما تقدیم می کنم. و خواهش میکنم در همین محیط اینترنت کمی جستجو کنید و داستان "انگور" مولوی را هم پیدا کنید و بخوانید.