خیلی دلم می خواست در روزهای پایانی شهریورماه طرحی را در وبلاگ پایه گذاری می کردم و دست به دست هم می دادیم تا برای کودکان بی سرپرست و یا دچار بیماری های خاص هدیه هایی جمع آوری کنیم. اما شوربختانه این فرصت به دلیل مشغله های فکری و کاری من، و هم به دلیل نگرانی از فضای اعتماد سازی و حواشی بعد از آن تا به امروز دست نداد.  

مد نظرم کودکان سرطانی بودند که هربار که مجله موفقیت را ورق می زنم ناخودآگاه چشمم به گوشه پایین صفحه می افتد که چند کودک معصوم در بستر این بیماری گرفتار آمده اند. دیگر مد نظرم کودکان بی سرپرست و معلول بودند که در همین نزدیکیهای خانه خودمان هم یکی از مراکز نگهداری آنان هست. 

این معصومان گناهی ندارند، اینان هم انسان اند و شاید در دل های کوچک خود آرزوهای بزرگی دارند. آرزوی یک "عروسک بزرگ" یا شاید یک "ماشین کنترل دار". آرزوی رفتن به مدرسه و توی کوچه فوتبال بازی و خاله بازی کردن. آرزوی خندیدن از ته دل.  

تا احساساتی نشدم بهتره بحث رو همینجا تموم کنم. اخیرا هم که اشکم دمه مشکمه!. من به نوبت خود این یاری را خواهم رسانید. شما هم اگر مایل بودید به چندتا از این موسسه ها سری بزنید یا که مجلات را ورق بزنید و مراکز آنها را پیدا کنید و از آنان دستگیری کنید. فکر کنم خیر این کار بهتر و والاتر از 70 سال عبادت باشد. اگر هم نباشد، کمتر نیست. 

_{^{پی نوشت: بخوان، بخوان به نام گل سرخ در شب     که باغها همه بیدار و بارور گردند}}