یعنی داره تموم میشه؟ یعنی به این زودی رسیدیم به آخر خط؟ آره. به همین راحتی. این یعنی پایان. - صدای قدوم نحس یا شایدم مبارک پایان دوره کارشناسی از دورادور شنیده می شود. 4 سال گذشت. با تمام پستی و بلندی هایی که داشت. با تمام غم ها و شادی هایش گذشت. یادش بخیر زمستان هایی که برف بارید و ما در محوطه دانشگاه برف بازی کردیم. یادش بخیر زمانی که برگ ریزان پاییز بود و زیر پاهامان با صدای برگها موسیقی می ساختیم و یادش بخیر تمام آن کافی شاپ رفتن های گروهی، آن گردش ها و آن خوش گذرانی ها... فراموشم نمی شود آن شبهای امتحان و جزوه های نیمه کاره و کتاب های زمخت!!!  

چه خون دل ها خوردیم سر هر انتخاب واحد و چه اعصاب ها خراب کردیم برای اخذ درس و چه نگرانی ها تحمل کردیم برای حفظ معدل و رتبه. چه کارهای بچه گانه ای!! حالا بنشینیم و به گذتشه خود بخندیم! واقعا چه روزهایی گذشت. چه شب بیداری ها و چه بی خوابی ها، چه قهرها و چه آشتی ها و چه اوقات تلخی ها و چه شادی ها و همه گذشت و گذشت..!

حالا دیگر دلم برای آن حوض وسط دانشکده تنگ می شود. برای آن بوفه که بین ساعات 12 تا 13 پاتوق ما شده بود با یک فنجان قهوه و شکلات! خندیدیم. اشک ریختیم. شاد شدیم و افسرده بودیم اما هر چه بود فقط سه چهار ماه دیگر بیشتر از آن باقی نمانده. یاد استاد رضایی بخیر که هرگز این حرفش یادم نخواهد رفت که می گفت: ترم زمستان ترمک است و ترم آخر که فرا رسد همه چیز به مانند یک نارنجک بومـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ... پاک خواهد شد.

جلو اشک هایم را نمی گیرم، بگیرم که چه بشود؟ دارد تمام می شود. آری - دیر یا زود این روز هم می رسید. اما فقط یک سوال! آیا دوباره این روزها تکرار می شود؟