_{^{سه شنبه 20 امرداد 1388}}  

هذیون های من 

نوید نیک کار - واژگان به دور سرم پرسه می زنند و چرخ و فلک بازی می کنند؛ اشک ها بر چشمانم حلقه می زنند و سرسره بازی می کنند؛ نفس ها بر قلبم دشنه می کوبند و طوفان به پا می کنند؛ می شنوی؟ هان؟ این صدای هق هق برگهای خزان شده است که دیگر تاب ماندنشان نیست. صدای خش خش آنها به گوش می رسد، می شنوی؟ گویی که  لبانشان را از درد فرو بسته و سینه هاشان مالامال دلتنگی است.   

نمیدانم چرا امشب این حال را دارم؟ آیا این همان نقطه ی عطفی است که مدتها به دنبالش بودم؟ آیا این همان شروع دوباره است؟ خوشحالم؟ غمگینم؟ تلخم یا که شیرین؟ به کدامین سو باید رفت؟   

 دلم گرفته است، به ایوان می روم و انگشتان خود را، بر پوست شب می کشم، چراغ های رابطه تاریک اند، کسی مرا به آفتاب، معرفی نخواهد کرد، کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد، پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی است ...