همه ما در آرشیو فرهنگی مان چند جلدی کتاب یا مجموعه موسیقی و حتماً چندین فیلم و کارتون سینمایی داریم که با بقیه فرق می کنند. یک جور قشنگ خودشان را به رخ می کشند. انگار که همیشه می خندند لبخندهایی از جنس شازده کوچولو، از جنس همان چیزهایی که تمام نمی شوند . تکراری و کهنه نمی شوند. و دیدن و خواندن و شنیدنشان بین این همه شلوغی و کار و روزمرگی، خوشبختی کوچکی به شمار می رود. این خوشبختی های کوچک از هر نوعی که باشند خواستنی اند. مثل اینکه هیچوقت تنها نیستی، همیشه یک چیزی هست ؛ درست آن موقع که حوصله خودت را هم نداری ! تا ردش را بگیری ، تا مثل یک فنجان قهوه داغ بعد از یک روز سرد و سخت کاری آرامت کند. انتخابشان زیاد سخت نیست . درواقع قبلاً انتخاب شده اند! حالا بسته به اینکه دلت سیندرلا و سفید برفی بخواهد، هوای متلک پراکنی های اسدا... میرزا و سادگی مش  قاسم را کرده باشد، گریه کن شود برای مصیبت مجید سوته دلان یا شاید برای بوگارت با آن عشق معروفش تنگ شده باشد و کازابلانکا را انتخاب کنی. اما همیشه یک چیزی هست ؛ همانی که ردش را گرفتی و این یعنی تنها نیستی!